De eerste dagen

We hadden er allemaal naar uit gekeken en eindelijk was het dan zover, onze vakantie in Winterberg stond voor de deur.
Afspraak zaterdag 14 juli aan het Bikepark. Viv en Elke zouden voor picknick zorgen en nadien zouden we nog een toerke mtb'en. ZOUDEN want de weergoden beslisten daar anders over.
Heel optimistisch van mij, thuis vertrokken in een korte broek die stante pede moest plaats maken voor een langere versie. 13 graden en daarboven op die bikeberg leek het wel het vriespunt te benaderen.
Gelukkig hadden we daar een 'overdekte picknickplaats' en zorgden Viv en Elke voor lekkere warme chocomelk. De sfeer was meteen goed, ondanks het slechte weer, zagen we de volgende dagen met heel veel, heel veel! vertrouwen tegemoet.
Na de picknick dan maar rechtstreeks naar het vakantiehuis in Wiemeringhausen. Dat mtb toerke werd geruild voor een wandeltoerke. Toch ook plezant!

              

De volgende ochtend, regenjasjes aan en de fiets op. Het parcours dat we hadden gekozen vertrok in Winterberg, kwam goed uit want we moesten ook nog een tafel voor 15 gaan reserveren, ergens bij een italiaan en een aantal mtb kaarten aankopen bij de dienst voor toerisme.
Helemaal uitgeregend! Ik denk dat we wel een uur op de dienst van toerisme hebben staan uitdruppen, opwarmen, springen ...
Allez, het is uiteindelijk nog nooit blijven regenen en na enige tijd konden we dan toch onze tocht verder zetten, in 2 groepen en weer kletsnat eer we terug aan ons huisje toe kwamen.
In de namiddag gingen we dan nog een extra ritje doen met een klein groepje. Al bij al hadden we die dag toch 70 km bij elkaar gefietst!
's Avonds, bij de Italiaan, kregen we allemaal een veel te grote pizza of pasta voorgeschoteld. Of lag dat aan ons eigen? Toch maar gewoon een 'normale' besteld ipv een 'kleine'?

              

Bij dag 3 kwam toch af en toe de zon te voorschijn en er ontstond zowaar spontaan een lijflied :)
                                              'Laat de zon in je hart'
                                              'Ze schijnt toch voor iedereen
                                              'Geniet van het leven'
                                              'Het duurt toch maar even'
Even na de middag nam ik afscheid van de groep om nog op een redelijk uur thuis te zijn. Al liep dat ook niet van een leien dakje (te lezen in het verslag van Jade).

Met heel mooie herinneringen keerde ik huiswaarts, telkens ik terugdenk aan Winterberg verschijnt er een glimlach op mijn gezicht. Wat een mooi weekend en aangenaam gezelschap!