Donderdag 19 juli 2012

Na het massale vertrek op dinsdag en woensdag van de Ladies die maar voor een halve week geboekt hadden, en de valpartij van Viv waardoor ze nog te veel last had van haar knie om te fietsen, bleven er nog 5 negertjes over.
Het plan voor de rit was de vorige avond al gemaakt: vertrekken langs route 2 richting Bruchhausen, en daar overschakelen op route 33 om zo tot bij de Diemelsee te komen, en dit via een aanlokkelijk paadje, op de kaart in het zwart aangeduid. We waren er namelijk achter gekomen dat de zwarte paadjes worden gedefinieerd als: “single-trail”, joepie!
Route 2 startte meteen met een technische klim, die Jade zo leuk vond dat ze erdoor van haar fiets viel… Even daarvoor had ze trouwens al laten zien dat ze zin had in klimmen, door resoluut de foute richting uit te rijden – bergop in plaats van bergaf...
Na de lange startklim en een lange afdaling kwamen we op een stuk dat we nog kenden van de dag tevoren, uit route 21, waar even gestopt werd om smakelijk wilde frambozen te plukken. Het doel was echter route 33, waarvan we de splitsing iets voor de middag bereikten. Hier werd een kleine picknick gehouden, waarna Jade en Valerie ervoor kozen om route 2 verder te zetten en zo huiswaarts te rijden. Toen waren we dus nog met 3: Elke,Ursi en Gwen – onder de andere ladies ook bekend als de “die-hards” (maar dan zonder Bruce Willis ;)).

Na de lange beklimming bereikten we de top van de berg die op de grens ligt tussen Nordrhein-Westfalen en Hessen, en waar het wuivende steppegras ons uitnodigde tot een heuse fotoshoot, tot we door de kille wind en de eerste regendruppels aangemaand werden om door te rijden. Wat volgde wat het langverwachte ‘zwarte’ pad dat kilometers lang over de bergkam bleef lopen. Een mooi smal pad, bezaaid met stenen en wortels, en af en toe een steilere afdaling, terwijl we heel de tijd een mooi uitzicht op de omgeving hadden.
Terug beneden schakelden we over op route 30, richting de Diemelsee. Eerst kregen we een steile single-trail bergop waarbij we even te voet door een koeienwei moesten passeren, en toen kwam er een mooie afdaling langs een bergflank richting het stuwmeer. Een heel mooie route, enkel jammer dat de bepijling wat te wensen overliet. Bij de Diemelsee veranderde het pad even in een toeristische sight-seeing-tour langs de campings bij het meer en de stuwdam. Dan passeerden we via veld- en asfaltwegen enkele dorpjes, terwijl we verrast werden door een zware regenbui.

Gelukkig vond Ursi een vriendelijke – doch ietwat vreemde - boer bereid om ons in zijn schuur te laten schuilen en zelfs drank en zitgelegenheid te voorzien.
Na de regen kwam zonneschijn en zo gingen we terug op weg. De wind boven op de heuvels tussen de velden en de vele kilometers begonnen ons parten te spelen en we besloten om een shortcut via de weg te nemen richting Schwalenfeld. Hier kregen we nogmaals een regenbui te verwerken en de honger deed ons stoppen bij een chique Gasthof met vast tapijt om te schuilen. Na enkele paniekerige blikken van de eigenares kregen we een plaatsje toegewezen op het overdekte terras en konden we zelfs een ‘schnitchen’ met kaas verorberen.
De laatste etappe was een passage door Willingen en de beklimming van de Langenberg om zo terug af te dalen tot in Wiemeringhausen. Vanaf Willingen begon het onophoudelijk weer te regenen en boven werd het zelfs onheilspellend donker in het bos. We haasten ons voort maar kwamen doorweekt en half verkleumd aan bij ons huisje, met wel 86km en 2000hm op onze teller, en na wat toch een heel mooie dag was geweest. Gelukkig hadden de ladies in het huisje niet stilgezeten en stond er ons een lekkere en warme maaltijd te wachten. Wat kan dat toch smaken na zo’n rit!