1ste MTB Ladies Weekend voor beginners,
                          een terugblik van Chris Van Uythem
.

Vrijdag 10/10/14

Het is zover. Le moment suprême…het beginnersweekend in Durbuy.
Ik heb er weken naar uitgekeken, maar eenmaal onderweg richting Ardennen was ik toch iets minder enthousiast. Twijfels sloegen toe: waar ga ik aan beginnen?, denk ik wel goed na?, ben ik daar niet te oud voor geworden?, ga ik afzien?, zal ik vallen en me lelijk bezeren?, hoe goed zullen die andere beginners zijn?....En als ik stukken rijd, wat dan? Ik ben immers geen fietsenmaker, daar heb ik Wimmeke voor.
Eén voordeel heeft zo’n hoofd vol spinsels wel: eer ik het goed en wel besefte stond ik aan de ingang van het bungalowpark “Sunclass”, de autorit was vlot gegaan. Dàt had ik dan toch al prima gedaan.
Viv, onze gastvrouw, was met Ann en Tamara (die ter plaatse waren om 13u) al een eindje gaan fietsen om hen reeds een beetje te laten proeven van wat komen zou. Zo te zien scheen dat meegevallen te zijn want ze zagen er nog helemaal niet afgemat uit. Dat gaf me een geruststellend gevoel.
Nog iets later verscheen ook Chantal in de chalet. Zij zat met dezelfde twijfels als ik. Oef, ik was niet meer alleen op deze wereld.


Tijdens het avondmaal was al vlug iedereen voorgesteld en werd er veel gelachen bij een lekker glaasje wijn of een heerlijk Trappistje. Chantal lanceerde de nieuwe naam voor de MTB Ladies: De Brexine Ladies. Een doordenker.
Dit zou een gezellig weekendje worden, dat stond als een paal boven water.
In afwachting van Els, die pas laat op de avond zou aansluiten, maakte Viv met ons een avondwandeling naar Durbuy. Slechts 3 km, aldus Viv. Voor sommigen leken het wel 30 km, geef ons dan maar liever een fiets. Met veel geschater bereikten we ’s lands kleinste stad, vlug een terrasje en dan terug naar de chalet waar Els ons al stond op te wachten. Nu was deze bende beginners compleet. Klaar om erin te vliegen.
Nog wat gekeuvel voor het slapengaan en dan eindelijk rond middernacht ons bed opzoeken, want morgen was het D-day.


Zaterdag 11/10/14

Vroeg uit de veren. Viv heeft gepland om te vertrekken om 9u45. We nemen ruimschoots de tijd aan de ontbijttafel. Er hangt een gezonde spanning in de lucht, nervositeit voor het onbekende terrein.
Mtb’s uit de berging halen, laatste check-up, iedereen is er klaar voor. Here we go.
Het duurt niet lang of we zijn op het parcours dat Viv heeft uitgestippeld. En al vlug beseffen we het, we zijn in de Ardennen, heuvel op heuvel af, bosje in bosje uit en af en toe een strook over de heuvelkammen waar we genieten van mooie vergezichten. Dit is afzien en tóch genieten, zálig.

          
Het is echter ook jachtseizoen. We zijn genoodzaakt het parcours aan te passen omwille van de jagers die uitgerekend vandaag persé achter het wild willen gaan! Jammer maar geen ramp, want Viv is een prima gids.
“Het is een hoofdzakelijk vlak parcours met een leuke afwisseling van zwierige singletracks door bossen en heide en brede shotters, met naar het einde toe pittige hellinkjes.”... Zo stond te lezen op de aankondiging van dit weekend.
Pittige hellingkjes is zacht uitgedrukt. “De laatste loodjes wegen het zwaarst”, werd alweer bevestigd. Het laatste “lastig stukje” (zo noemt Viv het) leek eindeloos steil, enkelen vielen net niet van de fiets, maar iedereen haalde de top. Toppie!

   
Wat waren we blij toen we na een tocht van bijna 45 km de bungalows terug zagen. En fier. En stikop. Maar dat kon het tevreden en voldaan gevoel niet drukken. Iedereen was het eens, het was vandaag een superleuke ervaring geweest.
Om beurt de fiets afspuiten, douchen en gezellig aperitieven alvorens ons te storten op een lekkere gourmetschotel. Iedereen blij en goedlachs. Een mooie afsluiting van deze sportieve dag. Doodop kropen we allemaal tijdig onder de wol want morgen wachtte ons nog een laatste uitdaging.

              

Zondag 12/10/14

Iedereen had goed geslapen en de spieren leken in orde. Er waren geen grote klagers, dat zag er goed uit. En het weer viel ook mee, beetje mistig maar verder aangenaam zacht.
Na het ontbijt en hetzelfde ritueel van gisteren vertrokken we weer richting bossen en heiden. Maar wat was dat? Mijn armen en benen leken wel elastiekjes. Al vlug had ik door dat ik onvoldoende gerecupereerd was van de inspanning van gisteren.
Knoop doorhakken, de anderen niet ophouden, even overleggen en dan terugkeren. Ik gaf forfait voor deze tocht maar eenmaal terug in de chalet keek ik nog steeds met veel deugd terug op wat ik gisteren gepresteerd had.
De goden waren de (Brexine) Ladies echter vandaag niet supergunstig gezind.
Jagers op het parcours (alweer) enTamara’s jeugdig sporthartje dat plots veel te hevig te keer ging (was het door een knappe jager misschien?) brachten mijn fietsmaatjes vlugger dan gepland terug aan de chalet. Maar alles viel nog mee, Tamara zag er vlug terug stralend uit. Gerustgesteld vertrok Viv dan nog een laatste keer op pad met Ann, die had er duidelijk nog niet genoeg van. Begrijpelijk, met haar conditie en reeds al wat mtb-ervaring, zo bleek.
Toen de twee “die hards” terugkeerden gaf Ann toe: Viv had haar eindelijk groggy gekregen. Wat schitterden Viv’s ogen. Daar moest op gedronken worden: tijd voor de aperitief dus. We zijn het al goed gewoon.
Na het avondmaal  was het koffers pakken, de tijd brak aan om terug huiswaarts te keren, nog een welgemeende knuffel en wat gegiechel en dan hopla, de auto in. Elke Lady nam haar eigen verhaal mee maar met één gemeenschappelijke noemer: dit was een leuk, geslaagd, plezant sportief beginnersweekend. Het smaakt naar nog.
Dankjewel, Viv.