Viv aan de zijkant van de BeMC !!

Woensdagavond vertrok ik naar La Roche om er vanaf vrijdag de MTB ladies (en andere deelnemers) aan te moedigen tijdens de loodzware BeMC. Ik stond daar met een dubbel gevoel: spijtig dat ik er dit jaar niet kon bijzijn wegens blessure maar tevreden dat ik er toch was om alles van kortbij mee te maken. Het werd al vlug duidelijk dat het dit jaar geen herhaling zou zijn van 2012 want de weergoden waren minder goedgezind.

Donderdag kreeg ik al enkele ladies te zien en ze leken me heel rustig. Sommigen onwetend wat er ging komen, anderen keken al uit naar de eerste rit.

Vrijdagmorgen was het dan zo ver; ik ging met de koersfiets naar de start om daar nog enkele woordjes uit te wisselen en de vrienden en kennissen wat aan te moedigen. Om 10u30 werd het startschot gegeven en weg waren de bikers. Ik vertrok met de koersfiets om een beetje te gaan klimmen en onderweg zag ik regelmatig de bikers de straat oversteken. Een aanmoedigend woord werd geapprecieerd, een hophophop en gogogo werd getierd.

De weergoden waren op de 1ste dag nog goedgezind en onze ladies gaven alles van zichzelf.

Vanaf 14u30 arriveerden de eersten met mondjesmaat en iedereen was tevreden over de eerste rit uitgezonderd onze lady Sandra Masson. Zij kreeg af te rekenen met zware materiaalpech en haar BeMC zat er voor dit jaar al op. Wel spijtig dat je op deze manier al uit de wedstrijd moet stappen. Volgend jaar beter zekers!!

Onze MTB ladies deden het schitterend, ik was fier om voor hen te mogen supporteren.

Er werd bijgepraat en de ladies keken al uit naar de 2de rit.

Zaterdagmorgen: weeral lachende gezichten want de regen lag voorlopig nog in bed. Om 10u00 werd het startschot afgevuurd en de zee van bikers vertrok richting camping Floreal. Ook lady Dora was vandaag afgezakt naar La Roche om de ladies een hart onder de riem te steken. Zij ging een vaste toer volgen, proberen om de pijlen van de BeMC op te pikken en een stukje parcours te rijden, terwijl ik terug op de baan bleef en trachtte zo veel mogelijk de bikers in het vizier te krijgen. Er werden aanmoedigende woordjes geroepen en mooie kiekjes genomen. Dat werd ook vandaag nog geapprecieerd door de bikers.

 

Maar af en toe ontwaakten de regenbuien en gaven onze bikers een koude douche.

Vanaf 13u45 arriveerden de eerste bikers en het was wachten op onze ladies die toch één voor één met de glimlach arriveerden. Ook op de 2de dag bleven de verrassingen maar komen voor de sterke madammen.

En nu de allerlaatste maar zwaarste rit van het evenement.

Het had de ganse nacht geregend; dit zou dus een heel zware 3de dag kunnen worden en dat werd het ook.

De meeste bikers stonden er al beteuterd bij en hadden schrik van wat komen zou. Om 09u30 werd het startschot gegeven en na enkele minuten waren de bikers uit ons gezichtsveld verdwenen.

Ik sprong dus terug de koersvélo op en vertrok naar de plaats van de 1ste bevoorrading. Maar het duurde niet lang vooraleer de sluizen daarboven opengingen. Gelukkig kon ik wat schuilen onder de bomen zodat noch fiets noch Viv kletsnat werd. Na een 10-tal minuutjes stopte de wagen van Manu (vriend van Sara Mertens); die zag een geel verloren gelopen kanarievogeltje onder de bomen en kreeg compassie. Vanaf dan fungeerde ik als passagier en mede-supporter van Sara Mertens.

Vandaag was het de eerste keer dat ikzelf geen spijt had van mijn niet-deelname en de ladies bleven me verrassen. Het werd een loodzware dag, zowel mentaal als technisch moest je hier zeer sterk zijn.

Het harde labeur van onze ladies werd beloond door podiumplaatsen, prachtige prijzen en mooie herinneringen. Chapeau aan alle ladies die deze zware en niet te onderschatten 3-daagse durven aanvatten. Jullie verdienen een grote PROFICIAT en deze BeMC zal in jullie geheugen blijven hangen.

Volgend jaar staan we hopelijk terug zelf aan de start met ons MTB ladies team.

Viv