Strandraces, ondertussen rijd ik ze al bijna 10 jaar ... bijna accidentloos. Tot vorig jaar, toen kwam ik zwaar ten val in De Panne met gevolg eventjes van de wereld en geblutst oog en nog wat afgeschaafde knieën. Zondag was ik dus op mn hoede, niet geblesseerd raken was het doel!

Doordat ik vorig jaar toch nog 4des eindigde, mocht ik dit jaar plaatsnemen in de eerste startbox ... tussen al die profs en toestanden :-0. Net voor de start kwamen de bikers van startbox 2 aansluiten en voelde ik ze briesen in mn nek. Volledig opgefokt zijn ze om toch maar zo snel mogelijk te starten.

De start is dan ook een heel bijzonder iets. Iedereen schiet weg zoals ongeleide projectielen en het is duwen en trekken om je plaatsje in het peloton te veroveren. Al bij al kwam ik goed weg... tot blijkbaar een hond besloot om een wandelingetje te doen op het parcours. De bikers voor mij werden weggemaaid. Aan een snelheid van 40km/u kan je niet veel doen buiten de crash ondergaan. Ontwijken was geen optie dus gewoon knal rechtdoor erover gevlogen. Ik beschik nog altijd niet over de trial capaciteiten van mijn echtgenoot met alle gevolg van dien: ik werd enkele meters verder weg gezwierd. Lap, de wet van Murphy, hier lag ik terug, met zand tss mn tanden. Eventjes wat pijnscheuten in de buik en borststreek maar al bij al viel het mee. Wel was ik zwaar onder de indruk van het feit dat ik los over iemand heen was gefietst. De race kon me op die moment gestolen worden. Ik keerde terug naar de biker waar ik overheen was gereden en stond hem bij tot de ambulance er was. En toen stond ik daar, wat gedaan? Stoppen? Was ik daarvoor zo vroeg opgestaan? Ik was er nu toch en het weer was prachtig dus kon ik er maar evengoed van profiteren. Ik besloot om verder te rijden. De inhaalrace kon beginnen. Doordat bijna alle bikers gepasseerd waren, kon ik niet aansluiten in een groepje en was er al een groepje, dan reden die gewoon té traag. De eerste 2 ronden werden een solo inhaalrace waarbij ik véél, net iets téveel cartouchen moest verschieten. Gelukkig kon ik in de derde ronde rekenen op de hulp van wat medebikers die me wat uit de wind zetten. Zo kon ik toch even bekomen maar toch, de inspanningen van in het begin moest ik bekopen. Op het einde draaide alles vierkant. Wonder boven wonder bolde ik toch nog als 6de dame over de meet.

Strandraces.. liefde/haat verhouding toch wel ;-)

Btw, met de persoon waar ik overheen gereden heb gaat het relatief goed, juist schouder uit de kom (waar kennen we dat van..) maar hoe zou het zijn met de hond....?"

Groetjes,
Fien