Strandraces stonden mij vroeger niet zo aan, maar via facebook werd ik toch over de streep getrokken om eens deel te nemen.

Ik had mij laten vertellen door Carolien dat je best kan deelnemen in De Panne omdat daar geen golfbrekers zijn en golfbrekers kunnen nogal eens gevaarlijk zijn.
Allez vooruit, inschrijven voor De Panne. In de posten van Fien had ik ergens gelezen dat je de eerste keer best “het kleine toerke” doet. Dus zo gezegd zo gedaan, ingeschreven voor 18/11 met in het achterhoofd, “Het Kleine Toerke”. Tot ik zo een paar weken voor het event eens ging kijken naar de omloop. Tot mijn grote verbazing deed iedere deelnemer één afstand 54 km, van grote en kleine toeren was er dus geen sprake … en passen was geen optie meer, ik keek er nu naar uit.

Zondag 18/11, vroeg uit de veren, 6 uur op want we zouden om kwart voor 7 vertrekken.
Regen, af en toe een fikse bui, af en toe wat motregen. In Gent regende het pijpestelen. Maar de voorspellingen op de radio waren toch hoopvol. Aan de kust zou het vrij snel droog worden en ook zo blijven! En inderdaad, toen we aan de sporthal kwamen was het droog en de zon begon zowaar beetje moeite te doen.
Nummer afhalen, gezellige drukte, lange rijen aan de toiletten … dat kennen we hé?
Al  snel stond Viv bij ons aan de auto, eventjes babbelen, Vivke weer weg en even later had ze ook Gwen gevonden.
Samen naar de startplaats en eens even gaan proberen hoe dat nu wel aanvoelde, nat strand, droog strand, bochtjes nemen op banden die we niet gewoon zijn …

Half 11, startschot, man wat een massa en dat waren precies allemaal venten.
Ocharme een 35-tal vrouwtjes aan de start in zo’n pak van 1000?
Verschillende valpartijen bij de start, met soms toch wel redelijk wat volk betrokken, er werd geroepen en getierd, goed uit je doppen kijken was de boodschap voor U, links van U, rechts van U. En tegen wat een snelheid! Je werd gewoon mee gesleurd richting Frankrijk.
Dat duurde en duurde, dat bleef maar duren eer we dan eindelijk de dijk opreden.
Paar keer mijzelf mispakt met die banden, gelukkig toch wel overeind kunnen blijven, maar ik durfde op straat niet langer aan die achterrem komen.
Ik gaf wat ik had, maar af en toe moest ik toch wat gas terugnemen om weer wat op mijn plooi te komen, mijn benen brandden van aan mijn enkels tot onder mijn oksels. Undecided
Fien had mij gewaarschuwd, zie dat je in een groepje rijdt, heel belangrijk. En vaak deden mannen ook teken, hier kom, pik maar aan. Wat een verluchting, als je zo een eind kan meerijden, mooi tempo, niet al te veel afzien …

Vooral de loopstroken waren zwaar, ik had dan al tijdens het  lopen een achillespees blessure opgelopen en moest daar voorzichtig mee omspringen dus was het voor mij meer stappen dan lopen in de losse zandstroken.
Na 2 uur en 25 minuten kwam ik over de finish, toch niet zooo slecht? Er waren er nog heel veel achter mij Embarassed. Blij dat ik eens mee gedaan heb. Al vonden sommigen het geen ECHTE strandrace.
Veel te mooi weer … veel te weinig wind … het zal mij worst wezen, De Panne strandrace staat bij in mijn lijstje.

Dora