Er werd al veel gesproken over de strandraces maar ik zag dat niet direct zitten; was wel al meerdere keren gaan kijken maar telkens kwam er een dubbel gevoel naar boven. Ten eerste had ik geen fiets voor z'n strandrace en ten tweede ben ik geen krak in het zand rijden.
Ze hadden  me aangeraden om dit niet te doen  met mijn dure fietsen maar liefst met een oude fiets zonder schijfremmen.
Tijdens één van de marathons leerden we een koppel mountainbikers kennen die hun (strand)fietsen te koop gingen zetten en  Viv haar lichtje ging branden. Ze kocht dus één van hun fietsen, een Scott Scale, met v-brakes en vaste carbonvork. Dit was de ideale fiets voor een strandrace.
Op een bepaalde MTB ladies dag kwam er sprake van de strandraces en enkele ladies beslisten om ook eens deel te nemen in De Panne. Ik had nu geen reden meer om me niet in te schrijven en samen met de ladies Dora en Gwen beslisten we om dit samen eens te ervaren. Fien is de ervaren beachracer en daar kan ik nog veel van leren. Ook lady Mieke besloot om dit jaar aan de start te verschijnen.

De dag naderde, de stress werd groter. Ik vertrok zaterdag 17 november naar het zeeke maar wegens andere verplichtingen had ik geen tijd om het parcours of deel van het parcours te gaan verkennen.
Zondag 18 november spraken Dora, Gwen en ikzelf af aan de sporthal waar we ons nummerbord dienden af te halen. Rond 09:30 u stonden we al klaar en vertrokken we vanuit de sporthal richting start, een 2-3 km verder.  Er was dus nog wat tijd om toch eventjes het zand in te duiken want voor Dora en mezelf was het de allereerste strandrace ooit. Ik ondervond al gauw dat rijden met strandbanden wel een aanpassing was maar toch probeer ik te overleven zonder brokken.
We begaven ons naar de startzone waar er al een massa stond te wachten en kropen tussen de menigte door.
De zon was al direct van de partij, wind was er nauwelijks te voelen. Dit zou dus qua weersomstandigheden één van de beste beachraces kunnen zijn.
Om 10:30 u  ging het startschot af en sommigen trokken en duwden precies of het einde van hun leven was in zicht. Ik vertrok rustig en eenmaal die grote massa uit elkaar lag, ging ik door met Gwen in mijn wiel. Amper enkele km verder zagen we al een gans pak fietsers tegen de grond liggen, de ene met minder geluk dan de andere. Voor sommigen was de race al gedaan. Als ik dat zag, besloot ik wat meer  op mijn hoede te zijn en geen enkel risico te nemen. En zo reden we elk ons eigen race want samenblijven, zou toch heel moeilijk zijn.

De losse zandstroken gingen bij mij wat moeilijker, geen ervaring en geen krak in zandrijden maar ik bleef er plezier aan hebben. En wat een opkomst van supporters; dit geeft ook wel een grotere motivatie om ervan te genieten.
Maar in de 2de ronde ging het wel eventjes mis; in een bocht op het asfalt vloog ik onderuit maar niemand die me raakte. Ja, met natte strandbanden moet je wat minder risico's nemen en voorzichtiger door de bochten gaan. Toen dacht ik dat het over en out was. Ik bleef eventjes staan om te bekomen en te kijken of het nog zou lukken om verder te rijden. Gwen en Fien reden me toen voorbij en vroegen of alles OK was maar ik spoorde hen aan om verder te rijden. Aangezien ik in Frankrijk zat, probeerde ik terug op de fiets te kruipen en verder te rijden, de eerste km wat op een kleiner vitesseke maar het lukte me wel. En het ging wat beter en beter maar was wel in elke bocht op mijn hoede. Ja, die strandbanden rijden niet zoals gewone banden en hier had ik geen ervaring mee.

Aangekomen aan de aankomst van de 2de ronde besloot ik dan toch door te zetten en mijn 3de ronde nog uit te rijden.
En zo kwam ik als 11e dame nog over de eindstreep en met de glimlach omdat ik deze race toch nog uitgereden  heb zonder "choco" te zijn. Ik ben weer een ervaring rijker.
Als ze mij vragen: voor herhaling vatbaar zou ik antwoorden: ja maar niet voor elke strandrace. Geef me toch maar  liever de Ardense marathons, daar voel ik me meer in mijn sas.
Viv